Hans op Facebook

Lang geleden, ik denk in het begin van de jaren '70 zag ik een Brandpunt-uitzending over doodgaan. Een gedurfd onderwerp in die tijd. Er kwam o.a. een frater aan het woord, die kanker had en binnen afzienbare tijd zou overlijden. Bang was hij niet, want hij hoopte in de hemel te komen, en verwachtte dat ook wel. Eén ding vond hij erg jammer: dat hij niet zou zien hoe het verhaal afliep van een ...

Elke keer als ik beelden uit Gaza zie voel ik weer de honger die ik als kind zelf had in een Japans interneringskamp op Java. Niet dat je je een slachtoffer voelde, overigens. Als kind wist je niet beter dan dat honger kennelijk bij het leven hoorde. Als ik de magere lijfjes en de beri-beri-buikjes zie van de kinderen in Gaza maar vooral ook Soedan, hou ik mezelf dat maar voor: ze weten niet be...

Race Ik was behoorlijk afgevallen en woog nu 495 kilo. En ik kwam van ruim 600! Het scheelde enorm in snelheid. Wilde kippen waren nu mijn lievelingsmaal, in één hap naar binnen te werken en niet zwaar op de maag. Hun vluchtsnelheid hield ik tegenwoordig moeiteloos bij. Moest ik vroeger soms uren stil liggen todat ze bij mij in de buurt wat wormen hoopten te vinden, tegenwoordig kon ik gewoon o...

(Bijna) dagelijks fiets ik een half uur op mijn hometrainer om toch nog een béétje fit te blijven op mijn oude dag. En dan vraag ik onze Google-assistente (wij hebben een vrouw!) om via Spotify wat country muziek af te spelen. Want dat fietst meestal lekker weg. Ditmaal vroeg ik om country music from the seventies en kreeg een paar mij onbekende songs te horen. Liederen van verlangen zoals dat ...

Jan Arends: zelfmoord of maidenvlucht? Het idee dat de mens op eigen kracht kan vliegen is sinds Icarus nooit verdwenen. Zo wilde op 4 februari 1912 de in Parijs wonende Oostenrijkse kleermaker Franz Reichelt bewijzen dat zijn vliegpak-met-vleugels een veilige vlucht vanaf de Eiffeltoren mogelijk zou maken. Er zijn filmopnamen gemaakt van die poging, ook nu nog te zien en wel op youtube. Reiche...

Ik zag onlangs een documentaire over drs P. Daarin werd maar heel kort gesproken over de bezoeken aan bordelen die hij graag beschreef in zijn reisverhalen. Ik las in 1974 zo'n reisboek en schreef er deze recensie over in Vrij Nederland: Doctorandus P. - Zeden en onzeden (1974) Veel te weinig komt hij op het scherm, Drs P. Het liedje 'Heen en Weer' heb ik hem helaas maar een paar keer zien doen...

In memoriam Dolly Parton “Deze meneer houdt van Dolly Parton!” riep de verpleegster naar een collega toen ze me in een rolstoel naar de plek bracht waar ik – met een plaatselijke verdoving – een nieuwe knie zou krijgen. Ik had wat muziek bij me om tijdens de operatie naar te luisteren en ze wilde weten wat het was. Kennelijk was mijn keuze verrassend voor haar en vreemd genoeg voelde ik me wat ...

Gisteren werd het werken aan de Birma spoorweg herdacht. Mijn vader behoorde tot de overlevenden. In 2015 schreef ik op deze pagina over zijn oorlog het volgende stukje: Fukuoka Toen 70 jaar geleden de atoombom viel op Nagasaki was mijn vader in de buurt. Hij had het werk aan de Birma spoorweg overleefd en was vervolgens met honderd andere gevangenen per schip naar Japan vervoerd om daar in de ...

"Ende dispereert nimmer!" Wie kent tegenwoordig die uitdrukking nog? Het was de in commandotoon gestelde opmontering die Jan Pieterszoon Coen zond naar zijn mannen in de door de Engelsen bedreigde vesting Jacatra (tegenwoordig Jakarta). "En wanhoopt nooit!" betekent het eigenlijk. Of zijn mannen het nu gered hebben of niet, de reputatie van gouverneur-generaal Coen (1587 - 1629) is in ieder gev...

Koot en Bie zijn verleden tijd, helaas. En als er nog eens herhalingen van hun programma's worden getoond durf ik niet te kijken. Ik zag een paar jaar geleden een keer zo'n stukje en schrok een beetje: ze hadden weinig tijd voor het maken van hun programma en dat was nu toch wel te zien: nog steeds leuk, maar overduidelijk werd er veel geïmproviseerd. Ooit heb ik een visuele grap bedacht waarva...

Een echt gebeurd mirakel! 15 augustus is voorbij, maar ik kan u toch niet dit verhaal onthouden over een gebeurtenis in het kamp (en andere kampen op Java) dat een grote indruk op mij - als kind - achterliet. Er kwam in januari 1945 een Nederlands vliegtuig over het kamp vliegen dat pamfletten met opmonterende teksten uitstrooide. Iedereen dacht: ha, de oorlog is bijna afgelopen. Maar dat duurd...

Het zal ongetwijfeld aan mij liggen, maar ik kijk niet meer naar de herdenking van de oorlog in Ned.-Indië op de TV. De laatste keer dat er iemand aan het woord kwam die het zelf beleefde was - als ik mij niet vergis - in 2007. Willem Nijholt hield toen een prachtige speech (zie de link hieronder) met o.a. deze woorden: "En dan hoor ik onlangs iemand zeggen dat het nu zo langzamerhand toch wel ...